IndeksIndeks  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  

Strony walczące


Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematuShare | 
 

 Strony walczące

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
AutorWiadomość


avatar
konta specjalne
PisanieTemat: Strony walczące   Sob Lip 30, 2016 10:01 am


Strony walczące

Wraz z wybuchem II wojny światowej Europa podzieliła się na dwa wrogie sobie obozy. Jeden z nich stanowili Alianci, nazywani także Narodami Zjednoczonymi, a drugi tzw. Państwa Osi.

Formowanie się koalicji antyhitlerowskiej rozpoczęło się jeszcze w latach przed I wojną światową. Francja i Wielka Brytania związane były ze sobą przymierzami Entente Cordiale z 1904 roku oraz Trójporozumieniem z roku 1907, którego członkiem było wówczas również ZSRR. Ponadto, jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w marcu i kwietniu 1939 roku Wielka Brytania oraz Polska zawarły porozumienie zobowiązujące obie strony do udzielenia sobie wzajemnej pomocy militarnej w przypadku agresji na jedno z państw oraz niezawierania odrębnych rozejmów czy pokoju z agresorem. 25 sierpnia 1939 roku oba kraje podpisały układ o wzajemnej pomocy, który rozwijał zawarte we wcześniejszych miesiącach porozumienia. W chwili ataku Niemiec na Polskę kraj ten związany był również układem sojuszniczym z Francją z roku 1921.

Gdy w 1940 roku rozpoczęła się kampania francuska, przeciwko armii niemieckiej stanęły siły Wielkiej Brytanii, Polski, Holandii, Belgii, Luksemburga i Kanady. Ostatnie z tych państw odegrało również dość znaczącą rolę podczas II Wojny Światowej. To właśnie w stanie Ontario w Kanadzie w grudniu 1941 roku. utworzony został tzw. ‘Camp-X’, będący tajnym ośrodkiem szkolenia szpiegów i agentów wykorzystywanych do licznych akcji sabotażowych na tyłach sił wroga. Początkowo jego celem było połączenie Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych w czasie, gdy USA nie mogło oficjalnie brać udziału w wojnie, będąc związanym aktami neutralności zawartymi w latach 30. XX wieku. Wkrótce jednak dowództwo obozu zorientowało się o jego rosnącym znaczeniu, a z Londynu czy Nowego Jorku przychodzić zaczęły prośby o zwiększanie liczby programów treningowych. Agenci szkoleni byli nie tylko w zakresie cichego eliminowania wroga czy walki bez użycia broni, lecz również pod względem psychologicznym przygotowywani byli do rozpoznawania ewentualnych rekrutów czy komunikowania się z okupantami i prowadzenia rozmów na tematy bieżące, mające pomóc w identyfikacji myśli i poglądów dotyczących wojny. Agenci szkoleni byli w szerokim zakresie, nie mając wcześniej żadnej wiedzy na temat misji, w których będą brać udział. ‘Camp-X’ odegrał ważną rolę w zakresie akcji sabotażowych czy walki partyzanckiej w czasie II wojny światowej, jako iż szkoleni tam agenci wysyłani byli do różnych miejsc w okupowanej Europie, wspierając lokalne ruchy oporu i walcząc z wrogiem równolegle do działań prowadzonych na frontach.

W czasie II wojny światowej prężnie działały także brytyjskie służby wywiadowcze. Jedną z nich był Secret Intelligent Service (w skrócie SIS, znany także jako MI6). Była to organizacja zajmująca się głownie zwalczaniem szpiegostwa, które zagrażało interesom Wielkiej Brytanii poza jej granicami oraz gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie politycznych, ekonomicznych, technicznych i naukowych informacji wywiadowczych o państwach lub organizacjach będących w zainteresowaniu Wielkiej Brytanii. MI6 w czasie II wojny światowej przeprowadziło między innymi operację Ultra, która pozwoliła zaopatrzyć przywódców i dowódców alianckich w informacje na temat potencjału militarnego Niemiec i Włoch. SIS prowadziło także współpracę z innymi służbami, zarówno zagranicznymi jak i brytyjskimi, do których zaliczyć można m.in. Służbę Bezpieczeństwa MI5 czy Zarząd Operacji Specjalnych. MI5 była służbą odpowiedzialną za ochronę kraju przed penetracją obcych służb wywiadowczych, walkę z terroryzmem i bezpieczeństwo Wielkiej Brytanii oraz ochronę tajemnicy państwowej. Zarząd Operacji Specjalnych swoim działaniem obejmował zaś prowadzenie dywersji, koordynację działań politycznych i propagandowych a także wspomaganie ruchu oporu w okupowanych państwach Europy w czasie II wojny światowej.

Alianci przybyli na tereny okupowanych państw, m.in. Francji, byli więc zazwyczaj agentami wywiadów zagranicznych, wspierających chociażby działania francuskiego Ruchu Oporu i organizujący liczne akcje sabotażowe, a także szpiegami i agentami szkolonymi na terenie Camp-X i wysyłani na tereny okupowanych krajów Europy.

W momencie wybuchu wojny, zgodnie z zawiązanymi umowami, do koalicji antyhitlerowskiej przystępowały kolejne państwa. 3 września, obok Francji i Wielkiej Brytanii, uczyniły to między innymi Indie, Australia i Nowa Zelandia, następnie Nepal (4 września), Związek Południowej Afryki (6 września) oraz Kanada (10 września). Wraz z rozwojem działań wojennych przeciwko Państwom Osi członkami koalicji zostawały kolejne państwa, takie jak Norwegia, Belgia, Holandia, Luksemburg, Królestwo Grecji. ZSRR, choć początkowo związany z Niemcami paktem Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 roku, już w czerwcu 1941 roku, po realizacji przez III Rzeszę planu Barbarossa, również przystąpiło do kolacji. W 1941 roku, po dokonaniu ataku na Pearl Harbor, grono Aliantów zasiliły kolejne państwa na czele ze Stanami Zjednoczonymi, takie jak Panama, Kostaryka, Dominikana, Salwador, Haiti, Honduras, Nikaragua, Chiny, Gwatemala czy emigracyjny rząd Czechosłowacji.

Do Państw Osi należały należały oczywiście kraje walczące przeciwko Aliantom. Nazwa pochodziła od sojuszu zawiązanego między III Rzeszą, Włochami i Japonią. Po raz pierwszy pojęcia „oś Berlin-Rzym” użył Benito Mussolini w 1936 roku, w związku z zawartym między Niemcami a Włochami traktatem o przyjaźni. 22 maja 1939 roku związek dwóch państw został przekształcony w przymierze, które Mussolini określił mianem „paktu stalowego”. Oficjalne określenie „Państwa Osi” funkcjonować zaczęło od 27 września 1940 roku, po podpisaniu przez Niemcy, Japonię i Włochy Paktu Trzech (paktu berlińskiego). Bez wątpienia najsilniejszymi członkami paktu były Niemcy oraz Japonia, które wcześniej podpisały między sobą pakt antykominternowski mający na celu walkę z komunizmem i uzyskanie hegemonii na świecie.

Po podpisaniu Paktu Trzech do walki przeciwko aliantom oficjalnie przystępowały następne państwa. Pierwsze z nich stanowiły Węgry, które uczyniły to 20 listopada 1940 roku. W ich ślady poszły Rumunia (23 listopada 1940), Słowacja (24 listopada 1940), Bułgaria (1 marca 1941 do 9 września 1944, kiedy to przyłączyła się do aliantów wypowiadając wojnę III Rzeszy), Jugosławia (25 marca 1941). Ostatnie z nich było członkiem paktu do czasu zamachu na księcia Pawła i choć nowy rząd wyraził zamiar pozostania w kolacji, Hitler obawiając się iż za zamachem stali Anglicy, postanowił podbić to państwo. Do najazdu przystąpił 6 kwietnia 1941 roku i po dwóch tygodniach kraj został całkowicie zajęty. 10 kwietnia Chorwacja ogłosiła niepodległość, dołączając do Państw Osi.
Poza państwami, które wraz z rozwojem wojny stawały się oficjalnymi członkami Państw Osi, istniały kraje, które z nimi współpracowały, jak na przykład Finlandia, Syjam czy Irak, oraz terytoria zależne od państw osi, jak Chorwacja, Francja Vichy, Włoska Republika Socjalna, Serbia (zależne od Niemiec); Mandżukuo, Mengjiang, Birma, Filipiny, Republika Chińska, Indie, Wietnam, Kambodża, Laos (zależne od Japonii); Albania, Niezależne Państwo Czarnogórskie (zależne od Włoch).

Po zakończeniu kampanii francuskiej i zajęciu Francji przez III Rzeszę powstała Francja Vichy. Rząd Vichy utworzony został przez Philippe Petain’a 10 lipca 1940 roku. Państwo to kolaborowało z Niemcami, angażując się między innymi w deportacje Żydów czy walkę z francuskim ruchem oporu.
{więcej}

We Francji istniały także zarówno obozy jenieckie, jak i obozy koncentracyjne, powstałe tam jeszcze przed II wojną światową. Po przejęciu władzy przez Philippe'a Petain'a i utworzeniu rządu Francji Vichy, obozy wykorzystywane były głównie do więzienia Żydów, Cyganów oraz przeciwników politycznych z różnych krajów sprzeciwiających się nazizmowi. Vichy utworzyło tak wiele obozów, iż wkrótce stały się one pełnym sektorem ekonomicznym, oferującym nowe miejsca pracy. Pierwszym obozem dla internowanych utworzonym na Zachodzie Francji był Aincourt w Seine-et-Oise, otwarty 5 października 1940r., który zapełniony został członkami Francuskiej Partii Komunistycznej. Na terenie Francji istniały również niemieckie obozy nazywane Internierunslager (w skrócie Ilag), przeznaczone dla alianckiej ludności cywilnej schwytanej na obszarach okupowanych przez nazistowskie Niemcy





Ostatnio zmieniony przez Francja dnia Czw Sie 18, 2016 10:31 pm, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
 
Strony walczące
Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1

Permissions in this forum:Możesz odpowiadać w tematach
Sous le ciel de Paris :: Krok Pierwszy :: Strefa Fabularna :: Vademecum-
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematuSkocz do: